Opis
Od wypadku minęło 30 lat. Wraku nigdy nie podniesiono. Prawdy nigdy nie odkryto. Tajemnice, jakie zabrał ze sobą Jan Heweliusz, nadal spoczywają zakopane w piachu na dnie morza.
To była najtragiczniejsza morska katastrofa w całej powojennej historii Polski. W sztormową styczniową noc na Bałtyku zginęło 55 osób: 29 członków załogi promu Jan Heweliusz i wszyscy jego pasażerowie.
Kraj wstrzymał oddech przytłoczony bólem i rozpaczą rodzin zmarłych. Ruszyły komisje i rządowe zespoły mające ustalić przyczyny tego, co się stało. By ratować interesy armatora, na pożarcie rzucono załogę promu – w Izbie Morskiej ustalono, że zawinił kapitan, który źle manewrował statkiem i za późno wzywał pomocy, a także marynarze, którzy byli niekompetentni i mieli na uwadze wyłącznie swoje dobro.Nikt nie mówił o tym, o czym powinno się głośno krzyczeć: o fatalnym stanie Heweliusza, złej stateczności, psujących się co i rusz silnikach, rozsypującej się przekładni, o betonie, który był, a którego być nie powinno. Lista błędów i nieprawidłowości była tak obszerna, że dziwić może jedynie fakt, że statek tak długo utrzymywał się na falach.
„Takie to były czasy. Armator musiał zarabiać, statek musiał pływać”.
